Interviews van de maand

Interview met Kachiri

Wie is Kachiri?
Mijn naam is Kachiri en ben een Belgische dame. Ik ben 23 jaar en werk als ergotherapeut binnen Betheljada.

Hoe ben je bij Betheljada terechtgekomen?
Als studente ergotherapie ben ik stage komen lopen in Suriname, dit was dan ook binnen Betheljada. Ik had hier een fijne tijd beleefd als stagiaire. Na dat ik was afgestudeerd wou ik graag extra ervaring opdoen in het buitenland. Daarom vond ik Betheljada ideaal, om extra ervaring op te doen.

Wat is jouw functie bij Betheljada en hoe lang doe je dit al?
Ik ben al anderhalf jaar afgestudeerd als ergotherapeut, ik heb een half jaar in België gewerkt. Sinds 1 September werk ik in Betheljada.

Hoe is de band met de bewoners en heb je een favoriet?
Met elke bewoner heb ik een gezonde en positieve band. Ik heb ontdekt wat ze leuk vinden en kan hier dan ook op inspelen. Ook heb ik ontdekt wat ze minder leuk vinden. Natuurlijk zijn er bewoners waar ik meer mee gemeen heb. Maar ik zou nooit zeggen dat ik een favoriet heb. Want het zijn allemaal een voor een schatjes als je de tijd neemt om ze beter te leren kennen.

Binnenkort vertrek je terug naar België.
Hoe voelt dat aan om na een tijdje in Suriname
te hebben gewoond en gewerkt, terug te gaan naar jouw geboorteland.?
Het is een dubbel gevoel, tuurlijk kijk ik er naar uit om mijn vrienden en familie terug te zien. Maar ik ga Suriname ook wel erg missen. Ik heb hier zo een leuke mensen ontmoet, die veel voor mij zijn gaan betekenen. Ik heb hier in het algemeen echt een hele leuke tijd gehad. Ik ga het werk, mijn collega’s en de bewoners missen. Ik denk dat ik mij het meeste ga moeten aanpassen aan het weer van België. Dat ik mij terug warmer moet gaan aankleden. Maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik nog ga terug keren naar Suriname.

Wat is jou bijgebleven van Suriname dat je denkt dit wil ik weer voor de 2e keer
meemaken?
Ik heb zoveel fijne momenten meegemaakt dat het moeilijk is om er 1 aan te halen, ik zou een boek kunnen schrijven over al deze momenten. Kort samengevat houden deze momenten veel in. Zoals de sfeer, het uitgaansleven, ik heb heel veel gelachen, soms moest ik een traantje wegpinken, ik heb mijn botten gebroken, de gastvrijheid van de Surinaamse cultuur en de feestdagen dat ik hier heb mogen meemaken. En nog zoveel meer andere leuke momenten.

Kun je vertellen of je prettig hebt gewerkt bij Betheljada?
Ja ik heb hier prettig gewerkt, ik heb zowel taken als ergotherapeut opgenomen als andere taken. Het was veel variatie, wat ik heel aangenaam vind. Als ik ondersteuning nodig had kreeg ik dit ook. Ze lieten mij ook heel zelfstandig.

Welk advies geeft je aan degene die ook jouw studie willen volgen?
Hier in Suriname kan je niet de opleiding volgen. Maar moest je de kans krijgen om in het buitenland te kunnen gaan studeren, kunt u het wel overwegen. In heel Suriname is er een tekort aan ergotherapeuten. Er zijn veel instellingen die een ergotherapeut kunnen gebruiken. Ook haal ik er veel voldoening uit als ik mensen kan helpen. Als ergotherapeut hebt u ook een uitgebreide keuze op werkgebied. Je kan zowel werken in een revalidatie centrum, ziekenhuizen, psychiatrische instellingen, verzorgingstehuizen, etc.

En als slot wat voor tips geeft je aan de lezers?
Ik heb altijd heel veel bewondering gehad voor de mensen die zich inzetten voor Stichting Betheljada. Je moet geduld hebben en liefde voor het vak. Als je de bewoners echt leert kennen zal je versteld staan van hoeveel liefde je krijgt van hun. Als je ooit eens tijd hebt, of je komt op vakantie in Suriname, ga zeker eens langs bij Betheljada!

Interview met dhr Gessel

 

Wie is dhr . Gessel?

Ik ben gepensioneerde van de EBS , Voorzitter van Special Olympics, ondervoorzitter van Paralympics Suriname, Boccia coach op de Mytyl School , Huize Tyl Tyl en ook bij Stichting Betheljada.

 

Hoe lang doet u dit werk al ?

Ik doe dit werk al 23 jaar lang.

 

Kunt u ons vertellen hoe dit begonnen is ?

Ik was bij JCI en was belast met het zoeken van vrijwilligers.

Ik ben dus sindsdien vrijwilliger geweest en tot nu toe.

 

Hoe lang bent u al verbonden met Stichting Betheljada?

Ik ben al 1 ½ jaar bezig met de bewoners : Voor Kathleen , Sherita en Mala is het meer als recreatie en therapie .

Ifaacia zij wordt gecoacht om aan wedstrijden te participeren.

 

Vanwaar put u motivatie?

Door de spelers die ik coach. Zij geven me allemaal motivatie.

Ifaacia bijvoorbeeld, zij kon in het begin niet eens een bal vasthouden en nu wint ze medailles .

 

Wat voor raad heeft u voor de jongeren die dit beroep willen uitoefenen?

Ik vind het belangrijk dat we iedereen helpen vooral diegene met een beperking. Je staat er versteld van wat ze allemaal kunnen presteren.

 

Wat voor tips heeft u voor de lezers?

Ik vind dat je vooral geduld moet hebben voor deze mensen, omdat wij alles zijn van ze hun hersenen, armen en benen. Ik heb ook heel veel bewondering voor de mensen die bij Stichting Betheljada werken ,ze zijn gemotiveerd ondanks het weinige dat ze verdienen.

 

 

 

Wie is Anne?
Ik heet Anne-Marie Maisa. Ik ben het 3e kind van mijn ouders en kom uit een gezin van 7 kinderen, waarvan 4 meisjes en 3 jongens, 1 broer is overleden. Mijn broer is op 16 jarige leeftijd thuis doodgeschoten tijdens de binnenlandse oorlog. Het is een heel emotioneel verhaal om te vertellen, omdat hij nog maar een tiener was en men zich heeft vergist in de persoon. Ik heb op de Comenius school (M.U.L.O.) gezeten tot de tweede klas , omdat we verhuisden naar Stoelmanseiland heb ik het niet kunnen afronden. Ik kwam op 35 jarige leeftijd met 2 kinderen terug naar de stad en voelde er toen niet veel voor om tussen jongeren in de schoolbanken te zitten. Door motivatie van mijn vriendinnen heb ik mijn M.U.L.O. school afgemaakt. Ik heb 4 kinderen, waarvan de oudste 29 jaar en de jongste 18 jaar is. Ik ben gezegend met twee kleinkinderen.


Hoe lang bent u al in dienst bij Betheljada?
Ik ben gestart in 2017 als verzorgster en 6 maanden daarna ben ik gepromoveerd tot groepoudste.


Kunt u wat meer vertellen over uw werk?
Ik werk als groepoudste. Ik zorg ervoor dat alles ordelijk verloopt op de groep zoals het bijhouden van de medicatie en de omgang met bewoners.


Wilt u ons vertellen hoe het was in het begin en tot nu toe?
Vroeger vond ik het moeilijk om samen te werken met bepaalde collega’s en verliep de communicatie onderling wat stroef, maar d.m.v. coaching en motivatie van leidinggevenden heb ik meer zelfvertrouwen gekregen. Vroeger was ik verlegen, en durfde ik ook niet veel te zeggen. Nu ben ik helemaal veranderd.


Wat zijn de goede en minder goede dingen die u heeft meegemaakt bij Betheljada?
Als Earl bijvoorbeeld mama naar me roept als ik aan het werk kom, dan is mijn dag al goed begonnen.
Wat ik lastig vond was dat ik na 6 maanden al als groep oudste werd gepromoveerd, terwijl er anderen waren die 25 dienstjaren hadden. Hier maakte ik me bezorgd over.


Motiveert u uw collega’s ook en hoe doet u dat?
Ik motiveer mijn collega’s wel. Ik geef ze altijd aan dat problemen er zijn, maar dat als je op het werk ben dat achterwege moet laten, want privé en werk moet je niet mengen.


Hoe is de band met de bewoners?
Heel goed. Ik werd zelfs emotioneel van het overlijden van Latoya en Jenesto vorig jaar.


Ziet u uzelf nog over 5 jaar dit werk doen?
Dat weet ik weet niet zeker , want mijn geliefde die woont in Frans-Guyana en die vraagt steeds wanneer ik voorgoed met hem kom inwonen.


Wat voor tips geeft u aan mensen die dit werk willen doen?
Kies bewust voor dit beroep en pas alle richtlijnen toe die je hebt gehad tijdens de trainingen. Liefde, begrip en geduld zijn de belangrijke punten die je nodig hebt.


Wat voor tip/boodschap heeft u voor de lezers?
De bewoners hebben dezelfde rechten als wij gezonde mensen en moeten ook gelijkwaardig behandeld worden. Als je een hart hebt vol liefde is dit werk niet moeilijk.

Wie is Whitney Ajambia?

Mijn naam is Whitney, Shifka Ajambia, ik ben geboren op 25 december 1992 te Commewijne. Ik ben half wees mijn vader is overleden toen ik nog jong was. Ik ben de oudste, ik heb twee broertjes, waarvan 1 is overleden en ik heb 3 zusjes. Ik ben opgevoed door mijn oma.
Ik zat op de lagere school van OS 4 Meerzorg en de Mulo volgde ik aan de Arya Dewaker school.
Later ging ik naar het CPI in Paramaribo, waar ik de opleiding AVF (gelijkgestemd aan HAVO) heb afgerond, hierna volgde ik de schakelklas, en nadien ben ik de opleiding “Maatschappelijk Werk” gaan volgen aan het AHKCO.
Ik ben nu bezig met mijn laatste jaar en loop mijn stage bij Stichting Betheljada. Ik hoop mijn studie in maart 2020 af te ronden.


Hoe ben je bij Betheljada terechtgekomen?
Via een vacature op Freelance op facebook. Ik heb op eigen initiatief gesolliciteerd en mocht op gesprek komen. Na mijn gesprek werd ik in december gebeld dat ik in januari 2017 in dienst kon treden als verzorger en kreeg toen een halfjaar contract. Daarna kreeg ik nogmaals een halfjaar contract en vervolgens kreeg ik een jaarcontract.
Waarom koos je voor deze doelgroep?
Ik zocht al een tijdje naar een baan in de zorg voor mensen met een beperking. Ik wilde met ouderen werken of met mensen met een beperking. Ik wilde graag ervaring opdoen met deze doelgroep.


Wat vind je leuk aan dit werk?
De pupillen en de bewoners, ze laten je lachen, ze zijn vrolijk, ze stralen en ze zijn eerlijk. Je hoeft je in hun bijzijn niet aan te passen, je kunt gewoon jezelf zijn. Ze geven je altijd een warm welkom en je kunt vrij met ze zijn.


Wat vind je moeilijk ?
Het beroep zelf vind ik niet moeilijk, de betaling vind ik wel uitdagend. Door het salaris wordt je er toe gedreven om iets anders te gaan zoeken, zeker als je jong bent. Als ik naar huis ga moet ik wel al mijn vaste lasten kunnen betalen.


Wat zijn je taken?
Momenteel loop ik stage, en werk ik als groepoudste. Mijn functie als groepsoudste is tijdelijk overgenomen. Als groepsoudste zorg je ervoor dat de groep in orde blijft, dat de medicatie tijdig wordt geregeld en dat er oplossingen worden aangereikt bij problemen ter voorkoming van escalatie van de samenwerking. Het is van belang dat de bewoners en het personeel in een prettige werksfeer kunnen wonen en werken.


Wat heb je nodig om dit werk te kunnen doen?
Geduld, liefde, oplettendheid, durf, empathie, saamhorigheid en begrip. Je moet goed kunnen observeren en achterhalen wat het kind wilt als het huilt bijvoorbeeld.

Wat zijn je toekomstplannen?

Na mijn stage ga ik weer werken als groepsoudste en wil ik z.s.m. afstuderen. Ik wil graag via de overheid solliciteren en bij Stichting Betheljada werkzaam blijven. Na mijn stage zal ik bij bedrijven gaan solliciteren. Mocht ik ooit weggaan bij Betheljada dan zou ik nog graag als vrijwilliger werkzaam willen blijven.
Raak je gehecht aan deze kinderen?
Ja helemaal, je bouwt toch een band op met deze kinderen. Vooral met je mentorkind omdat je daar net wat meer aandacht aan besteed. Je gaat gericht onderzoeken waar het kind van houd, je bouwt een relatie op aan de hand van de dingen die ze leuk vinden. De blik die ze je soms geven, geeft een goed gevoel.


Wat zou er anders kunnen in de zorg?
Er zou meer aandacht geschonken mogen worden aan het mentorschap. Het doel rondom mentorschap zal beter uitgelegd kunnen worden. Het vraagt meer dan alleen de dagelijkse zorg aanbieden. Je moet je verdiepen in het kind, en achterhalen wat het kind nodig heeft, verjaardagen vieren, en proberen een band op te bouwen.

Wat wil je de lezers meegeven?
Als je vrije tijd over hebt ben je altijd welkom om langs te komen, we kunnen altijd een helpende hand gebruiken.
“ We zijn allemaal anders, maar uiteindelijk toch een”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

INTERVIEW VAN DE MAAND: GROEPSOUDSTE SOERIS lAKHANSINGH GROEP 2

1. HOE BENT U BIJ BETHELJADA TERECHTGEKOMEN EN WAT WAS UW DRIJFVEER?

Ik was al werkzaam als ziekenverzorgende en ik ben als stagiaire verpleegkundige aan de COVAB in 2016 stage komen lopen bij Stichting Betheljada. Het was voor mij een moeilijke periode, ik had moeite om te wennen aan de doelgroep omdat ik er nooit mee in aanraking ben geweest, na de eerste stagedag wilde ik eigenlijk stoppen. De huidige zorgmanager heeft mij toen gestimuleerd en gemotiveerd om door te gaan. Na twee weken ben ik ervan gaan houden om met deze kinderen te werken. Er waren toen geen mannelijke verzorgers op de groepen. Tijdens mijn stageperiode werd ik gevraagd om als oproepkracht te komen werken. Naarmate de jaren vorderden kreeg ik steeds meer plezier in mijn werk en heb ik geleerd om met de kinderen om te gaan.


2. HOE IS HET OM ALS MAN IN DE ZORG TE WERKEN? JULLIE ZIJN VAKER IN DE MINDERHEID IN DE ZORG.

Het is heel prettig om met vrouwelijke collega’s te werken, er wordt veel gesproken en er worden veel vragen gesteld. Met vrouwen werken is ondersteunend. Het is ook fijn dat er nu meer mannelijke collega’s op de groepen aanwezig zijn, we kunnen met elkaar over dingen praten die je minder snel met vrouwen bespreekt.

3. HOE LANG BENT U IN DIENST EN WELKE FUNCTIE BEKLEEDT U?

In mijn vrije tijd ben ik verbonden aan Stichting Betheljada als contractant verpleegkundige. Ik werk op groep 2. Ik ben in 2016 begonnen als oproepkracht, mijn opleiding Verpleegkundige heb ik in 2017 afgerond en op 1 november 2018 ben ik aangesteld als groep oudste van groep 2. Hiernaast ben ik vast in dienst bij het s' Lands Hospitaal, ik werk als verpleegkundige op de chirurgische afdeling.

4. HOE ZIET UW WERKDAG ERUIT

Mijn dagelijkse activiteit is zorgen voor de zieke mens, na de zorg voor de zieke mens ben ik bezig met de bewoners van Betheljada om hun een thuis gevoel te geven. Ik begeleid ze naar de dokter, ik bied zorg en ik houd toezicht op de groep zodat alles goed verloopt. De medicijnen moeten op tijd worden aangevraagd en klysma’s moeten worden toegediend op gezette tijden. Verder houd ik me samen met mijn collega’s bezig met het organiseren van uitstapjes met mijn groep. We doen activiteiten binnen en buitenshuis en we bezoeken regelmatig de dokter, de tandarts, of we gaan naar het revalidatiecentrum. Maandelijks wordt er werkoverleg gehouden met de groep, dit wordt terug gekoppeld aan de directie. Als er onenigheden zijn zoeken we samen naar een oplossing.


5. WELKE OPLEIDINGEN HEEFT U GENOTEN?

Ik heb eerst de opleiding ziekenverzorgende gevolgd en daarna de verpleegkundigen opleiding. Mijn toekomstperspectief is dat ik de opleiding praktijkbegeleider ga doen, hiermee kan ik mede collega’s tools geven om zich verder te ontwikkelen.

6. WAT GEEFT U VOLDOENING IN HET WERK?

Als ik de kinderen zie lachen krijg ik het gevoel dat ik mijn werk goed gedaan heb, hun dankbaarheid is te lezen op hun gezicht.

7. WAAR HEEFT U MOEITE MEE IN HET WERK?
Wat ik naar vind is dat je soms bewoners hebt die moeilijk te behandelen zijn, maar het is een uitdaging om hun toch een thuis gevoel te geven ondanks hun moeilijke situatie en frustraties door hun onmacht.

8. HOE COMMUNICEERT U MET DE BEWONERS?
Door goed te observeren en te kijken naar hun reactie; door goed te kijken, op te letten, kan ik hun gezichtsuitdrukking beter aflezen. Je voelt op gegeven moment goed aan wat de bewoners leuk en minder leuk vinden.

9. WAT HEB JE NODIG OM DIT WERK TE KUNNEN DOEN?
Kracht, welzijn, en genade van de heer. Dit werk is niet in geld uit te drukken, geduld, verdraagzaamheid en acceptatie heb je nodig om door te gaan en je moet dit werk met liefde kunnen doen.

10. ZOU U ANDEREN AANBEVELEN OM DIT WERK TE DOEN?
Ja, er zijn altijd handen tekort om met deze kinderen bezig te zijn, ondanks alles wordt er met man en macht gewerkt om de bewoners een thuisgevoel te geven het is een huis waar god voor zorgt.

11. WAT ZOU U DE LEZER MEE WILLEN GEVEN?
Ik vraag alle lezers om een steentje bij te dragen om het tehuis te ondersteunen in de dagelijkse activiteiten en benodigdheden. Zij hebben er niet om gevraagd om zo geboren te worden, maar desondanks zijn er genoeg mensen die ons helpen en ondersteunen. Iedereen die alsnog wil bijdragen is van harte welkom.
Mijn motto is “geven is leven”.

 

 

CONTACT GEGEVENS SURINAME

Adres: Cornelis Jongbawstraat 55
Telefoon: (00597) 475921
Fax: (00597) 421037
E-mail: info@betheljada.org



CONTACT GEGEVENS NEDERLAND

Voorzitter: S. Gretna
E-mail: info@betheljada.nl